Showing posts with label මනුස්සකම. Show all posts
Showing posts with label මනුස්සකම. Show all posts

Thursday, November 19, 2015

Some birds Can't fly අහස අහිමි කුරුල්ලෝ online බලමු

ටික කාලෙකට ඉස්සර රූපවාහිනියේ විකාශය වුණු Some birds Can't fly චිත්‍රපටය මතකද?
සත්‍ය සිදුවීමක් පාදක කරගත් ලියුකීමියාවට ගොදුරුවූ දැරියක් ගැන කියවෙන මෙය යුගොස්ලෝවේනියානු චිත්‍රපටයක්.IMDB 7.8
අන්තර්ජාලයේ මම කීපවතාවක්ම සෙවුවත් නොලැබුණේ මුල් යුගොස්ලෝවේනියානු නමින් ( Ptice koje ne polete / 1997 )අන්තර්ජාලයට මුදාහැර තිබීම නිසයි.


English subtitles download link

Sunday, March 9, 2014

අම්මා කෑම කාලාද ඉන්නේ?

අපි ඉස්කෝලේ ‍යන කාලේ පහ වසරේ පන්ති‍යේදී (ඒ කි‍යන්නේ 1997 අවුරුද්දේ. අදට අවුරුදු 17කට විතර ඉස්සර කතාවක්. ) අපට උගන්වපු ගුරුතුමි‍ය අපෙන් මෙහෙම ඇහුවා.. " ඔ‍යාලගේ අම්මා උදේ නැගිටින්නේ කී‍යටද? "

ඇත්තටම එහෙම අහනකම් ඒ ගැන අපිට කිසිම අදහසක් තිබුණේ නෑ.
මොකද අපි තව නිදාගන්න කෙදිරි ගානකොට බලෙන්ම අපිව ඇහරවලා ඇදුමුත් ලෑස්තිකරලා
උදේ තේ එකත් හදලා බත් එකත් බෙදලා දවල් කෑම පාර්සලේත් බැඳලා වතුර එකත් දාලා ඔක්කොම ලෑස්තිකරලානේ.
අපි පොඩි කාලෙනේ.. බොරු කි‍යන්නේත් නැති නිසා දන්න විදි‍යට කිවා පහට කලින් ඇහැරිනවා ඇති කි‍යලා
හැබැ‍යි අම්මා තනි‍යම උදේ පාන්දර තුන හමාරට විතර ( ඊට කලින් මිසක් පරක්කු නොවන බව) නැගිටලා මේ ඔක්කොම කරනවා කි‍යලා මම පස්සේ දැනගත්තා.
අපේ ගුරුතුමි‍ය අපේ නොදන්නාකම දන්න හින්දා ඊළඟට මෙහෙම ඇහුවා. " ඔ‍යාලගේ අම්මා කන්නේ කී‍යටද? "
ඇත්තටම ඒකටත් හරිම උත්තර‍යක් අපි කාටවත් තිබුණේ නෑ. මොකද අපිව පාසලට පිටත් කරාට පස්සේ ඇ‍ය කෑම කනවා වි‍ය‍යුතු උනත් ඇත්තටම ඇ‍ය උදේට කනවාද අපේ වැඩවලින් ප්‍රමාදවෙලා රස්සාවට ‍යන හදිස්සි‍ය නිසා නොකාම ‍යනවද කි‍යලවත් අපි දැනගෙන හිටි‍යේ නෑ. හැබැ‍යි දවල්ටනම් අපි ගෙදර ආවට පස්සේ දවාලට කනවා කි‍යලා දැනගෙන හිටි‍යා.
ඒකි‍යන්නේ  2.30 ට විතර. (පාන්දර තුනට ඇහරලා උදේටත් හරි‍යට කෑමක් නැතිව දවල් 2.30ට කන එකේ අමාරුව දැන් තමා අපිට තේරෙන්නේ.)
කොටි කරදර තිබ්බ කාලේනේ. උදේ ගෙදරින් ‍යන අ‍ය ආ‍යෙම පණපිටින් එනවද කි‍යලාවත් කාටවත් විශ්වාස‍යක් නැති ‍යුග‍යක් තමා ඒකාලේ කි‍යන්නේ.
ඊට පස්සේ අපේ  ගුරුතුමි‍ය අපෙන් මෙහෙම ඇහුවා ඔ‍යාලා කැමතිද කවුරුහරි මෙච්චර උදව් කරලත් නිකම්වත් ඒ වෙන මහන්සි‍ය ගැන ගණන් ගන්නේ නැතිනම් උදව් කරපු අපිට හිතෙන විදි‍ය.
ඇත්තම කි‍යනවානම් අම්මා අපිවෙනුවෙන් කොච්චර මහන්සිවෙනවද කි‍යන එක මට තේරුණේ එදා.
අවුරුදු 13ක් පුරාවටම සති‍යේ දවස් 7න් 7ම( අමතර පන්ති හින්දා සති අන්ත‍යේත්) වහලෙක් වගේ, කිසිම කෙඳිරි‍යක් නැතුව කළ ඒ කැපකිරීම පුදුම සහගත‍යි. අපේ ගුරුතුමි‍ය කිවා අඩුම තරමේ ඔ‍යාලා ගෙදර ගිහින් "අම්මා කෑම කාලාද ඉන්නේ?"  කි‍යලවත් අහන්න කි‍යලා.
ඒක ඇත්තටම ඇ‍යට ලොකු සතුටක් ගෙනදේවි කි‍යලා.  ඉතින් පුලුපුලුවන් විදි‍යට පොඩි පොඩි උදව් කළත්  අධ්‍යාපන කට‍යුතු එක්ක ගොඩාක් කාර්‍ය්බහුල වෙලා තිබුණත් එදා ඉඳන් අද වෙනකම් "අම්මා කෑම කාලාද ඉන්නේ?"  වත් අහන්න මම අමතක කලේ නෑ.
ඒ වෙලාවට අම්මගේ මුහුණේ ඇඳෙන සිනා රැල්ලේ වචනවලින් කි‍යන්න බැරි අර්ථ‍යක් ති‍යෙනවා
එදා මට මේ දේ ඉගන්නුවේ කුසුම් කොඩිතුවක්කු කි‍යන මගේ ගුරුතුමි‍ය‍යි.ඇ‍යට අනේකවාර‍යක් ස්තුති වෙන්න මේ විදි‍යට අපිට උගන්වලා ඕනේ අපේ දෙනෙත් පෑදුවාට.

Sunday, June 9, 2013

මෘතදේහ‍ය වෛද්‍ය විද්‍යාල‍යට දෙමුද?

මෘතදේහවලින් ඉගෙන ගැනීම වෛද්‍යවර‍යෙකුගේ ඉගෙනගන්න කාල‍යේ කෙරෙන ඉතාම වැදගත් වැඩක්. නිකරුණේ පස්වෙලා‍යන මිනි‍යකින් තවත් දහස් ගාණක් ලෙඩුන් සුවපත් කිරීමට ඉගෙනගන්න වෛද්‍යවර‍යෙකුට උදව්වක් ලැබෙනවානම් ඒක ලොකු පින්කමක්.
ඒත් කොහොමද මෙහෙම දෙන්නේ, මොනවගේ මෘතදේහද භාරගන්නේ, මැරුණගමන්ම මොකක්ද කරන්නේ, එම්බාම් කරනවද කි‍යලා ගොඩක් ප්‍රශ්න කාටත් එනවා. මෙන්න මේකට පොඩි උදව්වක් දෙන්න තම‍යි මේ ලිපි‍ය ලි‍යැවෙන්නේ.
මේ ගොඩක් ප්‍රශ්නවලට උත්තරවගේම සම්බන්ධ කරගැනීමේ දුරකතන අංකත් ඔන්න ති‍යෙනවා.
බොහොම‍යක් වෛද්‍ය විද්‍යාලවල සිදුකෙරෙන්නේත් මේ පොදු ක්‍රි‍යාපිළිවෙලම තමා.
ඒ නිසා මේ ගැන කැමැත්තක් ති‍යෙන නුවර අවට අ‍යට මේ විදි‍යට කරලා බලන්න පුලුවන්.


වැඩි විස්තර මෙතනින් ගන්න පුලුවන්
Body donation

Sunday, July 15, 2012

මම මාවම තේරුම් ගැනීම

ජෝ ෆෝමර් කි‍යන හිටපු ප්‍රසිද්ධ බොක්සිං ක්‍රීඩක‍යා මෙහෙම කතාවක් කි‍යලා ති‍යෙනවා " ‍යමක් සිදුවුණාම, එ‍ය එසේ සිදුවුණේ කෙසේ දැ‍යි ඔබ ඔබගෙන්ම අහන්න." මතුපිටින් බැලුවහම නම් ගොඩක් සරළ‍යි. නමුත් මේක ගොඩක් ගැඹුරු ප්‍රකාශ‍යක් කි‍යලා හිතෙන්නේ තමුනුත් නිකම් හරි එහෙම හිතන දාට.
මෙහෙම‍යි සමහර වෙලාවට අපි හිතනවා අපි හරි උගත් බුද්ධිමත් අපිට වඩා කෙරුමෝ නෑ කි‍යලා. හැබැ‍යි විභාග‍යක් අසාර්ථක වුණොත් අපෙන් වෙච්ච වැරැදි අඩුපාඩු පැත්තක ති‍යෙද්දී ප්‍රශ්න පත්තරේ
වැරදි ප්‍රශ්නවල වැරදි ගැන කි‍යව කි‍යවා අසාර්ථක වීමේ වගකීමෙන් අපි සම්පූර්ණ‍යෙන්ම මිදෙන්න බලනවා.ඇත්තටම වෙච්ච දේ ආ‍යෙත් කල්පනා කළොත් අඩුම ගාණේ මීළඟ සැරේ හරි හොඳ ප්‍රතිඵල ගන්න පුලුවනි.

මේ අත්දැකීම මට ලැබුණේ මීට අවුරුදු කීප‍යකට කළින්. ළඟදිත් ඒ සිදුවීම මතක් වුණ නිසා මෙහෙම ලි‍යන්න හිතුවා.

ඒ දවස්වල මම උසස්පෙළ කරලා ගෙදරට වෙලා හිටි‍ය කාලේ. අපේ දහම් පාසලේ පන්තිවලට උගන්වන එක තම‍යි කරපු එකම වැඩේ.
ටිකක් නිදහසක් තිබුණු නිසා අවසානේ, ධර්මාචාර්‍ය කරපු දහම් පාසලේම ඉගෙන ගත්ත අ‍යම තමා වැඩිපුර මේ ඉගැන්වීම් කළේ. ගම්බද දහම් පාසල්වල ගුරුවරු හිඟ‍ය ගැන අමුතුවෙන් කි‍යන්න ඕනේ නෑනේ.
අපේ ගුරු මණ්ඩල‍යට මම තමා අලුතෙන්ම ආවේ. ව‍යසිනුත් අඩු‍යි. තාම රස්සාවකුත් නෑ. අනෙක් අ‍ය ඒ වගේ නෙවේ. මහා ලොකු ගණන් හම්බ නොකරත් මොනවාහරි පොඩි රස්සාවක් කරපු අ‍ය. ගොඩක් අ‍ය දුප්පත් අ‍ය.ඒකත් මට අලුත්ම අත්දැකීමක්. වෙනස් ව‍යස්පරතරවල, වෙනස් ආර්ථික මට්ටම්, වෙනස් උගත්කම් ති‍යෙන අ‍යත් එක්ක එකට වැඩ කරන්න ලැබුණු එක.

පාසල් ‍යන කාලෙත් අපේ ඉස්කෝලේ හිටි‍යේ එක එක මට්ටම්වල අ‍ය. සුපිරිම ධනවතුන්ගේ පටන් දුප්පත් පවුල්වල ළම‍යිත් අපි එක්ක එකට ඉගෙන ගත්තා. හොඳට ඉගෙන ගන්න පුලුවන් වගේම ඉගෙනීමට එච්චර දක්ෂ නැති අ‍යත් මේ අතර හිටි‍යා. මම කොහොමත් හැමෝම එක්ක වෙනසක් නැතුව ආශ්‍ර‍ය කරපු හින්දා ඇත්තටම මම හිතන් හිටි‍යේ
මට සමාජ‍යේ ඕනෑම කෙනෙක් එක්ක හොඳට වැඩ කරන්න පුලුවන් කි‍යල‍යි
.කිසිම වෙනසක් කාටවත් මගේ හිතේ නෑ කි‍යල‍යි.

මේ අතරේ අපි දන්නා කි‍යන පොඩි හාමුදුරු නමකගේ උපසම්පදා උත්සව‍යකට ‍යන්න සිදුවුණා.
ඒ ටිකක් විතර ගම්බද ප්‍රදේශ‍යක්. කොහොමහරි අපි පිටගමකින් ආව අ‍ය හින්දා අපිට කෑමබීම ගන්න එක දා‍යක මහතෙකුගේ ගෙදරක් ලෑස්තිකරලා තිබුණා.ඒක කාගේවත් බල කිරීමකට නෙවේ ආගන්තුක සත්කාර‍ය ගැන ඒ අහිංසක මනුස්ස‍යගේ තිබුණු  අවංකකමටම කරපු දෙ‍යක් කි‍යලා පස්සේ දැනගත්තා.
කලිනුත් කිව්වා වගේ ඒක ගැමි පරිසර‍යක්. ගෙදර වුණත් අලුත් නෑ. ඉස්සර හදපු පරණ ගෙදරක්. ගෙදර ඉස්සරහ සාලේට හැර අනිත් හරි‍යට බිම  ගොම ගාල තිබුණේ.  ගෙදර එච්චර ඉඩ පාඩු නොතිබ්බ හින්දා විස්සකට කිට්ටු අපේ ගුරු මණ්ඩල‍ය ගි‍යාම සාලේ ඉදන් කුස්සි‍යට ‍යනකම් පුටුවල ඉඳගන්න වුණා.
ඒ දා‍යක මහත්ත‍යා කාමරවල තිබුණු පුටුත් අරන් අපිට ඉඳගන්න දුන්නා
මේවගේ දේවල් Tvඑකේ පත්තරවල නවකතාවල තිබුණත් මට අත්දකින්න වෙච්ච පළවෙනි අවස්ථාව. කොහොම හරි 
දවල්ට කන වෙලාවත් ආව. අපරදේ කි‍යන්න බෑ. ඒ මනුස්ස‍යා සෑහෙන්න මහන්සිවෙලා තිබුණා. ගමේ වෑංජන ජාති ගොඩක්.!
ආර්ථික  ශක්ති‍යක් තිබ්බද කි‍යලා හිතන්න අමාරුවුණත් අතුරුපසටත් අ‍යිස්ක්‍රීම් එහෙමත් ගෙනැල්ලා. විස්සකට කන්න දෙනවා කි‍යන්නේ ලේසි වැඩක් ද?
මෙච්චර අමාරුවෙන් කන්න බොන්න ඉන්න හිටින්න ලෑස්තිකරපු ඒ කිසිම දේක කිසිම අඩු පාඩුවක් නොතිබ්බත් මෙහෙම දුප්පත් ගෙදරකින් කලින් මම කෑම කාල තිබුණේ නෑ.
බොරු කි‍යන්න ඕනේ නෑ, මට කි‍යන්න අමාරු අපහසුතාව‍යක් ති‍යෙනවා කි‍යලා දැනුණා. මම ලජ්ජා වෙනවා කි‍යන්න. ඒත් බඩ පිරුණත් හිත පිරුණේ නෑ වගේ දැනුණා. 
පොතේ හැටි‍යට " මම මම ගැන හිතාගෙන හිටි‍ය  විදි‍යට " මට ඕනෑම කෙනෙක් එක්ක මට " ගේමක් නැතුව" ඉන්න පුලුවන්.
ඒත් මෙච්චර අමාරුවෙන් අපිට කරපු මේ සැලකීම, මගේ මුලු හිතින්ම පිළිගන්න ලෑස්ති නෑ කි‍යලා මට තේරුණා.
සමහර විට ඒ මගේ පළවෙනි අත්දැකීම හෝ ඒ කාලේ මට එච්චර අත්දැකීම නැති නිසා වෙන්න පුලුවනි.

මේක කි‍යවන අ‍යට සමහර විට මේක නිකම් එක සිද්ධි‍යක් වෙන්න පුලුවනි. හැබැ‍යි ඔ‍යාලටත් එහෙම වෙලා ති‍යෙන්න පුලුවන්.
 නිකම් හරි ආපස්සට හිතුවොත් තමුන් තමන් ගැන හිතන් හිටි‍ය විදි‍යටම ඒ අවස්ථාවට මුහුණ දුන්නද කි‍යලා. ඇත්තටම අපි එහෙම නෑ කි‍යලා තේරේවි.
මම එදා ඉගෙන ගත්තා "මම ඇතුලේ ඇත්තටම ඉන්නේ මම කවුද කි‍යලා හිතාගෙන ඉන්න මම
ම නෙවේ." කි‍යලා.

Sunday, June 10, 2012

උදව්කරන්න ඕනේ කෙළගහනවා වගේ

.ළඟදි දවසක ගමනක් ‍යද්දී මනුස්ස‍යෙක් ජංගම දුරකතන‍යෙන් කාටදෝ හොඳටම බණිනවා.
" ඔ‍ය මිනිහට  අරකට සල්ලි දුන්නේ මම. එදා කවුරුවත් නෑ.
අද මට කතාකළෙත් නෑ. අහවල් වැඩේට සම්පූර්ණ‍යෙන්ම උදව් කළේ මම.එහෙම නොකළානම් මිනිහ ඔතන නෑ.මිනිහට වගකීමක් ති‍යෙනවා තමුන්ට උදව් කළේ කවුද කි‍යලා මතක ති‍යාගන්න. අරකට මෙච්චරක් මම සල්ලි දුන්නා. අනිකට මෙච්චරක් මම සල්ලි දුන්නා."


මෙකී නොකී විදි‍යට මට පැ‍ය ගාණක් ‍යනකම් මේ විකාර‍ය අහන් ඉන්න සිද්දවුණා. පේන දෙ‍යක් නම් ඇස් වහගෙන හරි ඉන්න තිබ්බත් ඇහෙන දේකට මොනවා කරන්නද?
අනික හැතම්ම ගාණක් දුරට ඇහෙන සද්දෙන් කෑගහද්දී.
මට තේරුණ විදි‍යට මේ මනුස්ස‍යා කාටහරි ගොඩක් කල් ගොඩක් උදව් කරලා තිබුණත් ‍යම් හේතුවක් නිසා අදාළ පුද්ගල‍යාඒ මනුස්ස‍යා සෑහීමකට පත්වෙන විදි‍යට ප්‍රති උපකාර‍යක් හෝ මොකක් හෝ සැලකීමක් කරලා නෑ.මේක හිතාමතාම කරපු දෙ‍යක් හෝ අහම්බෙන් වුණදෙ‍යක් කි‍යලා හිතමුකෝ. ඒත් මොකටද මෙහෙම හැසිරෙන්නේ?

එතකොට මට මතක් වුණේ අපේ පන්සලේ පොඩි හාමුදුරුවෝ බණකට දේශනා කළ කතාවක්. උන්වහන්සේ සඳහන් කළේ ( මතක් විදි‍යට පාලි පාඨ‍යත් එක්කම ) උදව්කරන්න ඕනේ කෙළගහනවා වගේ.

ඒ කි‍යන්නේ අපි කෙළ ගැහුවම ඒක එතනින් ඉවර‍යි. ආ‍යේ ඒක ගැන කිසිම සිතීමක් නෑ.කොච්චරක් කෙළ ගැහුවද, කොතනදීද, කො‍යි වගේද මේ මුකුත් අපි හිතන්නේත් නෑ.අපිට මතකත් නෑ. 

අපි කෙළගහලා පිරිසිදු වුණා එච්චර‍යි. මේකෙන් කි‍යන්නේ නෑ කෙළගහන්න වගේ අගෞරව‍යෙන් කරන්න කි‍යලා.
උන්වහන්සේට අනුව අපේ සිත් : අපි කොච්චර නෑ කි‍යලා හිතුවත් කොච්චර පිළිගන්න අකමැති වුණත් තාමත් තණ්හාවෙන් බරවෙලා ති‍යෙන්නේ.ඉතින් අපි දන් දෙන්න ඕනේ මේ තණ්හාවෙන් සිත පිරිසිදු කරගන්න. ආ‍යේ ඒක ගැන හිතනවා නම් පොඩි උදව්වකවත් සැබෑ වටිනාකම නැතිව ‍යනවා.
උදව්වක් කළා එච්චර‍යි. ප්‍රති උපකාර‍යක් කිරීම හෝ නොකිරීම එ‍යාලගේ වැඩක්.කරපු උදව්ව ගැන හිතලා අපිට මැරෙන මොහොතේ හරි සතුටු වෙන්න පුලුවනි.

දැන් බලන්න අර මනුස්ස‍යා තමුන්ගේ වටිනා කාල‍ය වගේම අදාළ නැති තවත් කෙනෙකුගේ වටිනා කාල‍ය පැ‍ය ගාණක් නිකම් නාස්ති කළා. ආ‍යේ සැලකි‍ය ‍යුතුවෙලාවක් ‍යනකම් අනෙක් පුද්ගල‍යටත් හිත එකඟ කරගෙන තමන්ගේ වැඩක් කරන්න අමාරු‍යි. තමුන්ගේ දුරකතන බිලත් පැ‍ය ගානක් නාස්තිකරගත්තා. තමුන්ගේ ඇඟේ ලේ පුච්චාගෙන ඒ මදිවට වටේ හිටි‍ය කොහෙත්ම අදාළනැති අපි වගේ තවත් සැහෙන දෙනෙක්ට අප්‍රසන්න අත්දැකීමක් ගෙනාවා මිසක් වෙච්ච වෙන දෙ‍යක් නෑ.

මේක අහම්බ‍යෙන් වුණ අත්වැරදීමක් කි‍යලා හිතමු.දුරකතන‍යෙන් අමතපු පුද්ගල‍යා දැන් අදාළ පුද්ගල‍යාට මේ මනුස්ස‍යා මෙහෙම කීවා කි‍යලා කේළමක් කිවනම් මේ උදවු ඔක්කොමත් ඉවර‍යි. ඒකේ වටිනාකමත් ඉවර‍යි.‍යාලු කමත් ඉවර‍යි.


ඉතින් අපි කොහොමද උදව් කරන්න ඕනේ?..

Sunday, March 4, 2012

මෙන්න නි‍යම පොලිස් නිලධාරිනි‍යක්...One good policewoman...

 ළම‍යි ටිකත් එක්කරගෙන පාර පනිනකොට මේ අම්මට වුණේ හරිම ඇබැද්දි‍යක්. වෙන කෙනෙක්නම් ගණන්
ගත්තේ නැතත් මේ පොලිස් නිලධාරිනි‍ය කරපු උදව්ව මේ අම්මටනම් සෑහෙන්න වටින්න ඇති..මේක ලංකාවේ වෙච්ච දෙ‍යක් නම් නෙවේ.ඒ මොනවා වුණත් ඇ‍යගේ ක්‍රි‍යාව අග‍ය කරන්නම ඕනේ...